تبليغاتX
ايثــار

 

 

نگفتني ها                     

 

 

 

اينروزا تو راسته ما

حرف عاشقي دروغه

خلوته محله دل

سر عاشقا شلوغه!

 

سينه سوخته هاي اينجا

با لب بسته مي خونن :

آبروي عاشقي رفت

عاشقا تو فكر نونن !

 

كهنه عاشق تو اداره

مثل آفتاب توي سايه س

مرخصي گرفته از عشق

تو نخ ِ گروه وپايه س !

 

ديگه جز به شوق دنيا

نمي شه دلي پريشون

خيلي از حسناي ليلي

نمي ياد به چشم مجنون !

 

تلخي فقر و نداري

مشكل جهاز شيرين

شما كه يه پاي عشقين

دست ِ فرها و بگيرين !

 

چي بگم ؟ نگفتني ها

تو دلم يه كوه رازه

فرصت ترانه كوتاه،

سر ِ اين رشته درازه !

 

 

۲۵/۷/۷۸  تهران                                            

                               زنده یاد سید حسن حسینی

 

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387 و ساعت 16:39 |

قرن دو هزار بعلاوه يك                                            زنده یاد سید حسن حسینی

 

 

پشت سر قرني كه طي شد          پيش رو صد برگ تازه

انتخاب آدمي چيست                  زندگي يا مرگ تازه

 

قرن طوفان تباهي           قرن باران سياهي          گريه هاي از ته دل        خنده هاي اشتباهي

قرن تبعيد محبت            موسم پژمردن دل          قرن تكثير تقلب             قرن خنجر خوردن دل

پاك بازي رو به كاهش

نانجيبي در فزوني

سينه سينه در سرايت

دشمني هاي عفوني

قرن تنهايي و تلخي          فصل فقر و نامرادي          گورهاي دسته جمعي         خانه هاي انفرادي

روزگار عهد سستي   قرن سخت افزار و سي دي

                                                                          زايش ويروس وحشت

                                                                                                              انتشار نا اميدي

روي لب هاي مدارا                نقش لبخندي معطل

مهرباني ها خلاصه               كينه ورزي ها مفصل

قرن فرصتهاي فاسد

لحظه هاي نامناسب

قرن استعفاي عاشق

قرن استيلاي كاسب

رفته تا اوج ثريا             شاخص سردرگمي ها         در نخاع مهرباني              تركش نامردمي ها

قرن ترويج حرامي        عرصه ايمان انبوه               بي وفايي هاي واجب         مهرباني هاي مكروه

موسم نوآوري ها

                             برگ ريزان بهاري

                                                         زندگي هاي مكرر

                                                                                     مرگ هاي ابتكاري

قرن  از  اصلي    رميدن

 قرن غلطيدن به فرعي

                                           قرن دين را سر بريدن

                                                                                   با  اصول ذبح  شرعي

عشق در خط مقدم

                              پاتك بي وقفه نان

                                                                واي بر رزم آور دل

                                                               بشكند گر خط ايمان

 

 

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387 و ساعت 18:33 |

کاریکاتورها/مازیاربیژنی

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در جمعه بیستم اردیبهشت 1387 و ساعت 20:18 |

   

  

 

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 و ساعت 10:51 |

 

 " اي  واي مادرم  "، سروده اي عاطفي و تأثير گذار از زنده ياد شهريار

 

 

 او را گذشته ايست ، سزاوار احترام :

تبريز ما ! بدور نماي قديم شهر

در  باغ بيشه  خانه ی مردي است باخدا

هر صحن و هر سراچه يكي دادگستري است

اينجا بداد ناله مظلوم ميرسند

اينجا كفيل خرج موكل بود وكيل

مزد و درآمدش همه صرف رفاه خلق

در ، باز و سفره ، پهن

بر سفره اش چه گرسنه ها سير ميشوند

يك زن مدير گردش اين چرخ و دستگاه

او مادر من است

انصاف ميدهم كه پدر رادمرد بود

با آنهمه درآمد سرشارش از حلال

روزي كه مرد ، روزي يكسال خود نداشت

اما قطارهاي پر از زاد آخرت

وز پي هنوز قافله هاي دعاي خير

اين مادر از چنان پدري يادگار بود

تنها نه مادر من و درماندگان خيل

او يك چراغ روشن ايل و قبيله بود

خاموش شد دريغ ...

نه ، او نمرده ، ميشنوم من صداي او...

آهسته باز از بغل پله ها گذشت
اما گرفته دور و برش هاله ئي سياه
او مرده است و باز پرستار حال ماست...

هر كنج خانه صحنه ئي از داستان اوست
در ختم خويش هم بسر كار خويش بود
بيچاره مادرم...

هر روز ميگذشت از اين زير پله ها
آهسته تا بهم نزند خواب ناز من
امروز هم گذشت
در باز و بسته شد
با پشت خم از اين بغل كوچه ميرود
چادر نماز فلفلي انداخته بسر
كفش چروك خورده و جوراب وصله دار
او فكر بچه هاست...

ديشب لحاف رد شده بر روي من كشيد
ليوان آب از بغل من كنار زد ،
در نصفه هاي شب .
يك خواب سهمناك و پريدم بحال تب
نزديكهاي صبح
او زير پاي من اينجا نشسته بود
آهسته با خدا ،‌
راز و نياز داشت
نه ، او نمرده است .
نه او نمرده است كه من زنده ام هنوز
او زنده است در غم و شعر و خيال من
ميراث شاعرانه من هرچه هست از اوست
كانون مهر و ماه مگر ميشود خموش
آن شيرزن بميرد ؟ او شهريار زاد
هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد بعشق...

تا ساختم براي خود از عشق عالمي
او پنجسال كرد پرستاري مريض
در اشك و خون نشست و پسر را نجات داد
اما پسر چه كرد براي تو ؟ هيچ ، هيچ
تنها مريضخانه ، باميد ديگران
يكروز هم خبر : كه بيا او تمام كرد ...

باز آمدم بخانه چه حالي ! نگفتني
ديدم نشسته مثل هميشه كنار حوض
پيراهن پليد مرا باز شسته بود
انگار خنده كرد ولي دلشكسته بود :
بردي مرا بخاك كردي و آمدي ؟
تنها نميگذارمت اي بينوا پسر
ميخواستم بخنده درآيم ز اشتباه
اما خيال بود
اي واي مادرم.............................................

 

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در شنبه هفتم اردیبهشت 1387 و ساعت 18:6 |

 

 

بشر از  مادر ايــام ، نــمي زاد اي كـــاش

تا عنان در كف تقدير  نمي داد اي كـــاش

زنــدگي نيست كه زندان مكافات است اين

كس به زنــدان مكافات  نمانـاد اي كـــاش

در باغــي بگشايد به رُخت سبـــز ولـــي

سخت بن بست كه هرگز نگشاياد اي كاش

اول امـــيد  كه  خيــري  برساند  ليكـــن

و آخرش خوف كه شري نرساناد اي كاش

جز ســتم نيست توانايي وآن هم گــــناه

آدمي هيچ گـــناهي نتواناد اي  كـــــاش

بعد از اين خانه خرابــي  كه به دنيا ديدم

خانه آخرت از ما بدي آبــاد اي كـــــاش

گر فـــلاطون شوي از شر شياطين نجهي

كه جهيدن بدي از اين همه شياد اي كاش

اين جهان فتنه و نخجيرگه شيطان است

سرنوشتي كه كسي قصه نداند اي كــاش

نكته گيري و فضــولي نتوان با  تــــقدير

كه خدا عذر فضولي بپذيرد  اي كـــــاش

شهـريارا دم رفتن همه را  حرف اين  است

كه دگر باره نزاياد و نميرد  اي كـــــــاش

 

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387 و ساعت 21:20 |

 

 

من و دلواپسي و تنهايي و

يك شمع روشن

خدايا !

نكند

بادي   بيايد ..............................

 

 

 

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 و ساعت 20:3 |

 

علف‌های هرزی که حمایت می‌شوند

 

شاید بهتر باشد بگوییم ماجرا از اعتراض صریح آیت‌الله مکارم شیرازی به متولیان مسجد جمکران شروع شد؛ آنجا که ساختن فضایی شیشه‌ای برای محراب مسجد و نوع نورپردازی خاص آن را نوعی "عوام‌فریبی و تقدس‌زایی" بی‌مبنا دانستند. همین هم شد که مسئولان مسجد جمکران گنبد و بارگاه تازه‌تاسیس! را به سرعت جمع کردند. گرچه ناگفته نماند در آن روزگار وجود این بارگاه اضافی! مشتریان زیادی هم پیدا کرده بود؛ علاوه بر اینکه مردم در آن فضای شیشه‌ای پول می‌ریختند و نذرهایشان را اینگونه ادا می‌کردند؛ انواع و اقسام دخیل‌ها و نامه‌ها هم به سمت این کعبه‌ی خیالی گسیل شده بود.

 

همان‌سالها _ حدود سال 83_ زمزمه‌ی ترویج خرافات به شکل علنی و نه در پس پرده در جامعه شنیده‌ می‌شد؛ ‌زمانیکه هر ساله چند نفری به اسم عارف و مرشد و سالک ظهور می‌کردند. آخرینش هم در سال 84 و در قم، مردی بود که خود را سید یمانی! زمان غیبت معرفی کرده بود. یا در همین تهران "حسین کاظمینی بروجردی" که خود را نماینده‌ی امام عصر(عج) معرفی می‌کرد و مردم را برای زیارت آن حضرت در تورهای یک روزه به اطراف تهران می‌برد؛ برایشان دعا می‌نوشت و آنها را شفا می‌داد! شخصی که خود را نوه آیت‌الله بروجردی(ره) معرفی کرده بود و بعدها در اعترافاتش معلوم شد حتی قرآن را نیز نمی‌تواند به خوبی قرائت کند.

 

  

در واقع حرکتی آشکار در جهت تقویت "مذهبی جدید" مبتنی بر خواب و نقل و آرزو؛ به جای عقل و استدلال و سند. در این میان پر بیراه نیست اگر بگوییم که تولید کتب شبه‌مذهبی در کشور نیز به گسترش این جریان کمک شایانی کرد. سال‌های زیادی است که وقتی به آمار نشر در کشور مراجعه می‌کنیم، حوزه دین در صدر کتب منتشره قرار دارد، که در نگاه اول شاید بسیار رضایت بخش و برای مدیران فرهنگی نوعی افتخار به حساب بیاید. اما اگر کمی دقیق شویم خواهیم دید که این آمار حبابی کف‌‌آلود بیش نیست و شاید کمتر از 10 درصد آنچه امروزه ذیل عنوان "کتاب دینی" به جامعه عرضه می‌شود، تولیدات قابل تامل و مفید برای مخاطب باشد.

 

اگر در آمار دقت کنیم خواهیم دید که غیر از قرآن، مفاتیح‌الجنان، نهج‌البلاغه و سایر کتب صرفا مذهبی، از جمله ادعیه و زیارات وارده، گونه‌‌ای از کتاب‌های شبه‌مذهبی هم هر ساله‌ و در تیراژ بالا، منتشر می‌شوند که اغلب با عناوینی چون: راه وصال، شوق دیدار،‌ استخاره و تعبیر خواب، در جستجوی ماوراء، در محضر یار و...  راه‌های «میان‌بر»! رفع حاجات، رفع بلاها و گرفتاری‌ها، تجویز نسخه شفابخش! برای تمام مشکلات مادی و معنوی، عرفان‌های قرصی و حبی! دینداری آزاد و مدرن! و حتی روش‌های دیدار سریع! با حضرت حجت(عج) را در بر می‌گیرند. آثار کم‌زحمت یا در اکثر اوقات بی‌زحمت، که از دین و دین‌داری فقط پوسته‌ای "نسخه‌نویس" برای دردهای لاینحل! عوام ارائه می‌دهند.

 

به این‌ها اضافه کنید تب فراگیر خواندن این کتاب‌ها در میان عامه مردم. در دنیای مدرن امروز که انسان ماشینی اهل اینترنت و اس ام اس،‌ فرصت تامل و تفکر را از دست داده و غالبا به دنبال روش‌های ساندویچی‌است، بالتبع به شدت نیازمند قرص‌های مذهب درمانی! با تاثیر فوری! و قوی نیز باید باشد....

 

محسن حدادی /کتاب نیوز

 

 

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 و ساعت 9:35 |