تبليغاتX
ايثــار
 

نوروز می آید؛                                                                                                              

    نوروز می آید و با خود خبر هایی می آورد٬                                          

   خبرنو شدن ٬ سبز شدن٬  پاک شدن ٬ دگرگونی ٬ تغییر ٬          

   خبرامید به لحظه هایی که می آیند٬ خبر گذشت عمر ٬ حتی سریعتر از ابر بهاری ٬                     

   خبر آمدن خزان ٬ حتی زودتراز جوانه زدن٬ ویا خبر به سر آمدن انتظار ...انتظار...انتظار ٬

                                                                                                      نوروز می آید...                                                                                                                                                     

ـ خدایا ٬جانی بده تا از این تارهای به هم تنیده شده  جهل و نادانی خلاصی یابم و به روشنایی برسم و زیبائیها را ببینم .                                                                                                                   

ـ خدایا٬ کمک کن تا این فکر در ذهنم باشد که امیدی هست ٬ موعودی هست که لحظه های غایب از وجود او حاضر می شوند..................او حاضر است و من از مجلس حاضران غایب ..........                                                

ـ خدایا انتظار سخت است و نا امیدی از نیامدن سخت تر . تو خوب می دانی که با وجود لطفت ٬ من ٬ مرد انتظار نیستم ٬ ولی ............................. قدرت کوتاه کردن انتظار را که داری ؟ 

 

 

 

 

 

 

 

 

    گلعذاری ٬ زگلستان جهان ما را بس                               زین چمن ٬ سایهء آن سرو روان ما را بس       من و همصحبتی اهل ریا دورم  باد                               از گرانان جهان ٬ رطــــــــل گران ما را بس         قصر فردوس بپاداش عمل می بخشند                           ما که رنــــــدیم و گــدا ٬ دیر مغان ما را بس      بنشین بر لب جوی و گذر عـــمر ببین                             کاین اشارت ٬ زجهان گذران ما را بس            یار با ماست ٬ چه حاجت که زیادت طلبیم                               دولت صحبت آن مونس جان٬ ما را بس         از در خویش ٬ خدا را به بهشتم نفرست                            که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس

                                                                                                           عـــــــــــيد مبـــــارك

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 و ساعت 18:9 |

 

زيارت

 

مستي نه از پياله نه از خم شروع شد

از جادة سه‌شنبه شب قم شروع شد

آيينه خيره شد به من و من به‌ آيينه

آن قدر خيره شد كه تبسم شروع شد

خورشيد ذره‌بين به تماشاي من گرفت

آنگاه آتش از دل هيزم شروع شد

وقتي نسيم آه من از شيشه‌ها گذشت

بي‌تابي مزارع گندم شروع شد

موج عذاب يا شب گرداب؟ هيچ يك

دريا دلش گرفت و تلاطم شروع شد

از فال دست خود چه بگويم كه ماجرا

از ربناي ركعت دوم شروع شد

در سجده توبه كردم و پايان گرفت كار

تا گفتم السلام عليكم ... شروع شد

 

  فاضل نظری

 

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در یکشنبه نوزدهم اسفند 1386 و ساعت 9:48 |

 

ســــــلام بر عشــــق

 

 

هميشه زندگى من در تنهايى بوده است;

در حياط خلوت خانه ساكت دلم، نشستن و با خدا حرف زدن،زيبايى دلنشينى براى من داشته است. نه اين كه از ديگران بگريزم و از جمع بيزار و منزوى باشم، نه، اما با خود بودن و در سايه آرام بخش ياد خدا، و كمى آن طرف تر از حضور غفلت آور ديگران زيستن، زندگى من است.

 

و الآن در اين كوهستان كه سر به بام آسمان گذاشته، و بر طاق فلك بوسه سرافرازى زده، زندگى شيرينى دارم; اگر قبل از اين تنها با خدا حرف مى زدم، اما هم اكنون با رؤياى دلنشين تو لحظات را به دره نيستى سپردن و با خيال تو سخن گفتن، گوشه اى از گوشه نشينى من است. حرف زدن با تو همان حلاوت و دلربايى حرف زدن با خدا را دارد.

 

تو خداى سرزمين قلب من هستى كه يكشبه تمام هستى مرا به پاى خود ريختى. تو تنها معشوق سراسر زندگى من هستى كه بال هاى پروازم را به آتش فروزان عشقت سوزاندى... من بت پرست نيستم، تو را هم خدا نمى دانم، اما گمان نمى كنم از خدا هم جدا باشى.

 

تو نور خدا در ظلمت شب گمراهى من بودى، شبى به پهناى تمام هستى گمراهان، و نورى به بلنداى خدا و به ارتفاع پرواز. شبى كه بعد از عمرى در حصار قفس زيستن، آخر به پرواز درآمدم و آزادى را به پر و بال خود نشاندم، يعنى نشاندى. شبى كه هرگز فراموش نخواهم كرد و چگونه از ياد ببرم؟ از ابتداى غروب آن شب قلبم در سينه سنگينى مى كرد، دلم چون مرغى سركنده بال و پر مى زد، آرامش نداشتم، چون آتشى كه گذشتِ روزگار خاكستر بر آن نشانده باشد به انتظار نوازش نسيمى بودم كه آخر هم آن نسيم از مشرق نگاهت وزيد...  .

 

اولين بار بود كه مى ديدمت و چه زيبا و آسمانى بودى. نگاه اول كه بر زلال چشمانت انداختم با تمام شور و عشق بر دلم خيمه عطوفت زدى. در دلم غوغايى به پا شد. انگار سال ها در انتظار ميهمانى بودم و بعد از شب هاى طاقت فرساى هجران و روزهاى زجر آور انتظار، آن ميهمان رسيده است و آن ميهمان تو بودى، تو بودى كه با نگاهت مرا به سوى خود خواندى.

 

هيچ كس ديگر جز خداى من و تو نبود; خداى عشق كه زيباترين خداست، خدايى كه تو را براى من فرستاد; خدايى كه دل مرا به خاك پاى تو جلا داد و مرغ پرشكسته روحم را به خانه نگاه تو پر داد. خدايى كه تو را آفريد تا عاشقان دلسوخته، در تمام زمان به بوى خانه تو به سوى خدا راه هدايت بپيمايند. خدايى كه كوچك و بزرگ را ارادتمند كرامت دستان تو كرد. خدايى كه بعد از عمرى انتظار تو را به من رساند...  .

 

تو را به من رساند كه در اين دير مناجاتِ سال هاى تنهايى من، براى لحظاتى تو باشى و من، و در اين لحظات، تمام دنيا و آخرت من وامدار عشق نامدار تو باشد.

 

پشت روزها و شب هاى مظلوميتت نشسته ام به انتظار اين كه حرف هايت را بشنوم. آمده ام به درگاه تو تا خاك گام هاى عنايت تو را به چشم بكشم. آمده ام تا بعد از چهارده قرن غربت، حكايت غريبى ات را برايم روايت كنى. مى دانم نه تو توان بيانش را بتمامه دارى و نه من شكيبايى شنيدنش را.

 

تو بر افلاك نشسته اى و حاملان عرش الهى قمريان شاخسار رحمت تواند!...............................

 

+ نوشته محمّد علي شفيعي در چهارشنبه هشتم اسفند 1386 و ساعت 10:50 |

 

 

داستان پارك دانشجو .............. به قلم سيد مهدي شجاعي

 

اگر چه اين داستان در سال 1375 نوشته شده و موجب توقيف نشريه نيستان نیز شد كه به مديرمسئول و سردبيري سید مهدی شجاعی بود ولی  با تغيير فضای جامعه ، امروز شايد ديگر جذابيت آن موقع را نداشته باشد ......................... نه دانشجو هاي ما ديگر دانشجوهاي ديروزند و نه مجلسي هاي ما ................................

 

 

 

دست بلند كرد و ظريف و دخترانه گفت : پارك دانشجو .

 

نگه داشتم . مانتو كرم روشن پوشيده بود با روسري ژرژت قهوه اي . موهاي مش كرده زيتوني اش به اندازه يك كف دست از روسري بيرون بود و

به سمت بالا خميده بود . كلاسوري در دست داشت و عينك تيره اي كه حالا وقت غروب ديگر به كارش نمي آمد .وقتي سوار شد يك دكمه ديگر

مانتويش را هم از پايين باز كرد كه راحتتر بنشيند و احتمالا استرچ سرخابي اش را هم بيشتر به رخ بكشد و گفت :لطف كردين.

 

گفتم : خواهش مي كنم . البته من پارك دانشجو نمي رم ولي تا ....

حرفم را بريد و گفت : چه بهتر ! منم پارك دانشجو نمي رم .

 

مبهوت و وارفته گفتم : اِ ... ولي ... شما ... گفتين ... پس كجا مي رين؟

 

گفت : حالا چرا اينقدر هول شدين . من كه چيزي نگفتم .

 

راست مي گفت. ماجرا بيشتر به عقب افتادگي من از اوضاع و احوال زمانه برمي گشت. براي اينكه تا حدودي قضيه را جمع كرده باشم گفتم :

از اين تغيير تصميمتون يه كمي تعجب كردم .

با خونسردي گفت : از اولشم تصميم نداشتم برم پارك دانشجو .

 

حالا ديگر كاملا حق داشتم گيج شوم . مانده بودم چه جوابي بدهم كه مثل حرف قبلي خيلي پرت و پلا نباشد .

 

وقتي از مطهري به سمت پايين وارد شريعتي شدم ، چند خانم ديگر دست تكان دادند و هر كدام چيزي گفتند . يكي گفت پيچ شميران ، ديگري گفت سينما ريولي سومي گفت تا پمپ بنزين و ...

 

گفتم : فكر كنم اينها هم هيچكدام جاهايي كه مي گن ، تصميم ندارن برن .

 

لبخندي زد و گفت : براي من فرق نمي كنه . هر جا شما بگين مي ريم .

 

دوباره دستپاچه شدم و بي تأمل گفتم : من پيشنهاد خاصي ندارم و  چشمم به كلاسورش افتاد و براي اينكه حرفي زده باشم ، گفتم :

 

مگه شما دانشجو نيستين ؟

 

 

 


ادامــــــه مطلـــــب
+ نوشته محمّد علي شفيعي در دوشنبه ششم اسفند 1386 و ساعت 17:46 |