حسين تشنه لبيك بود نه آب!
حسین بیشتر از آب تشنه لبیک بود"
این روح حسین بود که تشنه جامهای لبیک بود وگرنه جسمش را از همان هنگام که حجه الوداعش را در عرفات ناتمام گذارد، پاره پاره و مثله شده دیده بود و میدانست که میمیرد.
حسین تشنه آب نبود همچنانکه عباس نبود. جایی خواندم که مبارزان بزرگ آنقدر می جنگند که دیگر بدنشان جایی برای زخم خوردن نداشته باشد. به یاد عباس افتادم و دیدم او بزرگترین مبارز است. عباس جنگید تا جایی که دیگر بدنش جایی برای زخم خوردن نداشت.
عباس تشنه آب نبود، تشنه اعتقادش بود و شهادت و پرواز و لبیک حسین که وارث ادم بود.
یک نگاه احساسی حرکتی دارد شتاب زده و زود میرا. اما یک نگاه ذهنی و متفکر متحرک است و محرک و حسین تشنه لبیک همین نگاه بود.
حسین تشنه آب نبود، تشنه شناخت بود. می خواست بداندآياکسی خارج از ادای کلمات فهمید عمق دعای عرفه را؟؟؟
کسی فهمید چرا عرفات ناتمام ماند و به منا نرسید؟ کسی فهمید چرا حسین نه در منا که در نینوا به قربانگاه رفت و ثار الله شد؟؟؟؟
حسین تشنه آب نبود، تشنه لبیک بود و فهم و تفکر و معرفت ما از دین و اعتقادش که برایش جنگید و عقل آبی بودا را به عقل سرخ سهروردی پیوند زد و به خدایش هدیه کرد.
حسیــن،
رویش درختی بود که از پستی این دنیای کوتاه تا ماورا سر برداشت...
ولي افسوس كه به جاي افــكارش زخمهايش را نشان دادند و
بزركترين درد او رابي آبي معرفي كردند.........
دكتر شريعتي
