لاله ها
پيراهني از جنس شب
پوشيده اند
چشمه ها در اين كوير تشنگي
جوشيده اند
صبر كن !
اي روح باران ، صبر كن !
من در اين توفان غم
جامانده ام
لاله ها رفتند و تنها مانده ام
... تنها مانده ام
رنــــدي حافظ
- مرا روز ازل كاري بجز رنــــــــدي نفرمـودند
هرآن قسمت كه آنجا رفت ازآن افزون نخواهد شد
- شـــــراب وعــــيش و نـهان چـيست كاربي بنياد
زديم بر صـــف رنــــدان و هر چه بـــادا باد
- حافظا مي خور و رندي كن و خـوش باش ولي دام تـــــزوير مكن چون دگـــران قــــرآن را
- باده نوشـي كه درو روي و ريـايي نبـود بهتر از زهــــد فروشي كه درو روي و ريـاست
- در كارخـانه كه ره عـقل و فضــل نيست فـــــــهم ضــــعيف راي فــــــضولي چةــــرا كــند
- تو با خــداي خــود انداز كارو دل خــوش دار كه رحـــــم اگر نكند مـــدعي خـــــــــدا بكــند
- زاهـدا رنــــدي حافـــظ نكند فهم چه شد ديـــــــو بگريزد از آن قــوم كه قــــــرآن خوانند
- نصــــيب ماست اي خــــــداشــناس بـــــرو كه مــــــــستحق كـــــــــرامت گــــــــناه كارانند
- مــي خور كه صد گـــناه ز اغـيار در حــجاب بهتر ز طـــاعتـــــي كه به روي ريـــــــــــا كــنند
- واعـظان كاين جلوه برمحراب و منبرمي كنند چون بخـــــلوت مي روند آن كار ديــــگر مي كنند
- مشكلي دارم زدانــشمند مجــلس بازپـــرس تــــوبه فرمــــايان چرا خود توبــــه كمتر مي كنند
- چون طـهارت نبود كــعبه و بتــخانه يــكيست نبود خـــــــير درآن خــــــانه كه عصـــــــمت نبود
- ترسم كه روز حشـــــر عــنان در عنان رود تســــبيح شـــــيخ و خــرقه زهــــد شــراب خوار
- بر بساط نكته دانان خود فروشي شرط نيست يا سخن دانســــته گـو اي مرد عاقـــل يا خــــموش
-صوفي شهربين كه چون لقمه شبهه مي خورد پاردمـــش دراز باد آن حــــيوان خـــوش علف
- زاهـــد چو از نمـــــاز تــو كاري نمي رود هم مســـــــــــتي شــــــــبانه و راز و نـــــــياز من
- آتش زهــد و ريـــا خرمن ديـن خواهد سوخت حـــــــــافظ اين خـــــــــرقه پشـــــمينه بينداز و برو
- مــي خور كه شـــيخ و حافـــظ ومـــفتي و مــحتسب
چون نيـــــــــك بنگري هــمه تــــــــــزوير مي كنند
