تلاطم روح

خوش شده ام , خوش شده ام پاره آتش شده ام
خانه بسوزم بروم تا به بيابان برسم
خاک شوم خاک شوم تا زتو سرسبز شوم
ايمن و بي لرز شوم چونک بپايان برسم
چرخ بود جاي شرف خاک بود جاي تلف
باز رهم زين دو خطر چون بر سلطان برسم
عالم اين خاک و هوا گوهر کفرست و فنا
در دل کفر آمده ام تا که به ايمان برسم
آن شه موزون جهان عاشق موزون طلبد
شد رخ من سکه زر تا که بميزان برسم
رحمت حق آب بود جز که بپستي نرود
خاکي ومرحوم شوم تا بررحمان برسم
هيچ طبيبي ندهد بي مرضي حب و دوا
من همگي درد شوم تا که بدرمان برسم

مولوي

مصطفی(ص) آمد

                                                                                                                                                    میلاد پیامبر خاتم و تجلی جمیع اسماء الهی بر کره خاکی ٬مبارک و تهنیت باد   

ـ حضرت پیرزنی ازقبیله اشجع را دید . فرمود : پیرزن داخل بهشت نخواهد شد . زن نشست وشروع به گریه کرد.  بلال بن ریاح گفت : چرا گریه می کنی؟   گفت : رسول خدا فرمودند : پیر زنان داخل بهشت نخواهند شد. بلال محضر آن حضرت آمد و گفت : یا رسول الله ٬شما چنین فرموده اید؟  فرمود : آری ٬ سیاهان هم به بهشت نخوهند رفت .بلال هم با آن زن شروع به گریه کرد .عباس عموی حضرت آن دورا دید و سبب گریه شان پرسید  گفتند :رسول خدا چنین فرمود. عباس محضر حضرت آمد  و جریان را پرسید .  فرمود : آری  حتی  پیرمردان هم به  بهشت نمی روند. عباس نیز مانند آن دو شروع به ناله و شیون کرد.  آنگاه حضرت آن سه نفر را به حضور طلبید . قلوبشان را آرام کرد و فرمود :  خداوند پیر زنان و پیر مردان و سیاهان را در بهترین شکل و قیافه زنده می کند و همه در حالی که جوان و نورانی اند داخل بهشت می شوند .

 ـ روزی پیامبر(ص) و علی(ع) خرما می خوردند .پیامبر از هسته های خرماهایی که می خورد  پیش روی  علی(ع)  می نهاد .   وقتی که از خوردن خرما فارغ شدند ٬  همه هسته ها در نزد علی(ع) جمع شده بود. پیامبر به علی(ع) فرمود : ای علی تو پرخور هستی . علی(ع) در پاسخ  از روی مزاح عرض کرد :     پر خور کسی است که خرما را با هسته اش می خورد . .                                                                                                             و                                                                                                               همان گونه که نشسته بودم ٬خواب چشمانم را ربود . رسول خدا (ص) را دیدم ٬ پس گفتم ای رسول خدا از امت تو چه تلخی ها دیدم و از لجبازی و دشمنی آنها چه کشیدم !                  پیامبر (ص) فرمود: نفرینشان کن .   گفتم خدا بهتر از آنان را به من دهد وبه جای من شخص بدی را بر آنها مسلط گرداند . *                                                                                             

جامه سیه کرد کفر٬ نور محمد(ص) رسید                 طبل  بقا  کوفتند ٬  ملک مخلد  رسید روی زمین سبز شد  ٬ جیب  درید  آسمان                 بار دگر مه شکافت٬ روح  مجرد رسید گشت جهان پر شکر ٬ بست  سعادت کمر                 خیز که بار دگر ٬  آن  قمرین خد رسید دوش در استارگان ٬  غلغله  افتاده  بود                    کزسوی نیک اختران ٬اختر اسعد رسید عقل در آن غلغله ٬ خواست که پیدا شود                 کودک هم کودک است٬گرچه به ابجدرسید خیز که دوران ماست٬شاه جهان آن ماست               چون نظرش جان ماست٬ عمر موید رسید رغم  حسودان دین٬  کوری   دیو  لعین                   کحل  دل  و دیده  در چشم  مرمد رسید  از پی نا محرمان  ٬ قفل زدم  بر دهان                    خیز بگو  مطربا  ٬ عشرت سرمد رسید                                                                                      مولانا جلال الدین محمد بلخی *نهج البلاغه خطبه ۷۰ (سحرگاه نوزدهم ماه رمضان که ضربت خورده بودند)                                              

روءیای وصال !

 * نهم ربیع الاول ٬ آغاز امامت حضرت ولی عصر (عج) بر منتظران مبارک و تهنیت باد .          

   تو می آیی !                                                                                                                            تو می آیی و به انتظار منتظرانت ٬ به ضجه ها ٬ مویه ها ٬ استغاثه ها و ندبه های آنان پایان می دهی .        تو می آیی و مردان خدا که پرده پندار ٬ دریده بودند را به حریم حرمت فرا می خوانی ٬ و آنان دست از جان شسته منتظر! اشارت نگاههای تو خواهند بود.و تو قسمت آخر داستان انتظار را می خوانی وآنان مست از حلاوت پایان آن .                                                             آنان از دو مسیر عقل و عشق ٬ دومی را انتخاب کرده ٬ وپای دل به مسیر سنگلاخ انتظار٬ بر عشق و عاطفه سپردند.                               محراب ایشان طاق ابرو ٬ شب قدرشان شب گیسو ٬ نیاز نیم شب ٬ نگاه یار ٬ و همه هستی شان تمنای وصال یار بود .                               مسجد و کعبه و بتخانه و دیر مغان ٬ بهانه ای بود برای ملاقات با یار .                                                                                      وما مدعیان بیخبر از اسرار عشق و مستی ٬ با بهت ٬ به کسانی خیره میشویم که عمری با افسون سخن ٬ ورق پاره ها و نوشته های بی حاصل خویش ٬ به تلخی ٬ تحقیر و به حساب دافعه !طردشان نموده  و دردناکتر اینکه آنان را به انتظار فرا خوانده بودیم و...                                                                                                              واین  حالی است که زمان گذشته است و فرصت بازگشتی نخواهد بود و آن هنگام به " حقیقت " پی می بریم که : مدال عاشقی را به بها دهند نه به بهانه .                                                               ووقتی چگونگی وصال در ذهن تداعی می شود ٬ بی آنکه سوالی طرح شود ٬ پاسخ آن را خواهند داد که :                                                                                                                                                                                                                     عشق ما با خط مشکین او امروزی نیست                دیر گاهیست  کزین  جام  هلالی  مستیم                                                                                                                                                             و ما در حالی ٬ کارنامه امتحان انتظار را که در دست چپمان قرار گرفته به کسانی که همه کار گذاشتند و سر طره یار را گرفتند ٬ به دیده حسرت می نگریم وبه بخت پریشان خویش شکوه می بریم .                                         اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد      گناه بخت پریشان و دست کوته ماست                                                                                                                                                          و ما می مانیم و دیده به زمین دوخته و کاغذ هایی که یک یک از دست لرزانمان می افتند و قافله ای که هر زمان دور تر می شود.                                                                                                           نه .. نه..      مولای من !    یوسف فاطمه !                                                                                ما عمری است لبخند هایمان را برای روز ظهور تو در دل ذخیره کرده ایم ٬ نکند که تو بیایی و هنوز چشمانمان از اشک لبریز شود .                                                                                              آقای من ! ما ضعیفان را در یاب و طریق عشقبازی را به ما بیاموز.                                                   ارباب من! به ما همرهی چون خضر ٬ مرکبی پیوسته رو ٬ وقلبی مطمئن عطا کن  ٬تا از قافله عقب نمانیم .                                                                                                                                                                                                                         وصال  دولت بیدار  ترسمت  ندهند            که خفته تو در آغوش بخت خواب زده                               بیا به میکده حافظ که بر تو عرضه کنم           هزار  صف ز دعاهای  مستجاب زد