تبليغاتX
ايثــار

هوالعظیم                                                                                                                          نوروز می آید؛                                                                                                                  نوروز می آید و با خود خبر هایی می آورد٬                                                                                              خبرنو شدن ٬ سبز شدن٬  پاک شدن ٬ دگرگونی ٬ تغییر ٬                خبرامید به لحظه هایی که می آیند٬ خبر گذشت عمر ٬ حتی سریعتر از ابر بهاری ٬                                               خبر آمدن خزان ٬ حتی زودتراز جوانه زدن٬ ویا خبر به سر آمدن انتظار ...انتظار...انتظار ٬                                                                                                                   نوروز می آید...       ـ خدایا ٬جانی بده تا از این تارهای به هم تنیده شده  جهل و نادانی خلاصی یابم و به روشنایی برسم و زیبائیها را ببینم .                                                                                                                        ـ خدایا٬ کمک کن تا این فکر در ذهنم باشد که امیدی هست ٬ موعودی هست که لحظه های غایب از وجود   او حاضر می شوند.او حاضر است و من از مجلس حاضران غایب.                                                      ـ خدایا انتظار سخت است و نا امیدی از نیامدن سخت تر . تو خوب می دانی که با وجود لطفت ٬ من ٬ مرد انتظار نیستم ٬ ولی ... قدرت کوتاه کردن انتظار را که داری ؟                                                                     

    گلعذاری ٬ زگلستان جهان ما را بس                               زین چمن ٬ سایهء آن سرو روان ما را بس       من و همصحبتی اهل ریا دورم باد                                    از گرانان جهان ٬ رطل گران ما را بس         قصر فردوس بپاداش عمل می بخشند                               ما که رندیم و گدا ٬ دیر مغان ما را بس      بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین                               کاین اشارت ٬ زجهان گذران ما را بس            یار با ماست ٬ چه حاجت که زیادت طلبیم                               دولت صحبت آن مونس جان٬ ما را بس         از در خویش ٬ خدا را به بهشتم نفرست                            که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس                                                                                                                      در پناه حق

+ نوشته محمّد علي شفيعي در شنبه بیست و ششم اسفند 1385 و ساعت 20:17 |

        هو العظیم                                                                                                                                                                                                                                                            سلام بر عزیزان٬                                                                                                                                        این اولین سلامی است که با حسی نو و غریب آمیخته شده را ٬ در این دنیای مجازی نثارتان می کنم .                                                                                                                                       بالاخره بعد از چندین شکایت "دل درد مانده" از عقل  ٬ رای دادگاه بر حق بودن  اظهارات آن محصور مانده ٬ مختوم یافت .و عقل نیز محکوم به برداشتن دیوار حصار و تبعیت از جناب درد کشیده شد !                                                                                                                                                   این ارتباط  ٬ دشوار و اندوه آور ولی شیرین٬ برایم خواهد بود.اندوه عقب ماندن از قافلۀجانهای آسمان پیما ! و قلبهای عرش مأوا ! و دشوار از اینکه ٬ خانهء دل خالی و ٬ چیزی حتی کلاف  بی قیمت نیز برای عرضه نیست .و شیرینیش ٬ امیدوار به کرم صاحبدلان ٬ که     پرواز کردن  را به کسی که پای در غل و زنجیر ماندن دارد ٬ خواهند آموخت ...                

               تو مگو مارا بدان شه بار نیست         باکریمان کارها دشوار نیست                                 در دل تو مهر« حق» چون گشته نو         هست «حق» را بیگمان مهری به تو              

                                                                                            در پناه حق    ـــــ   " شفیعی "                                                                                        

+ نوشته محمّد علي شفيعي در جمعه هجدهم اسفند 1385 و ساعت 21:7 |
+ نوشته محمّد علي شفيعي در دوشنبه هفتم اسفند 1385 و ساعت 21:7 |
                                                   شعر از شاعر اهل بیت(ص) و انقلابی     "استاد کلامی زنجانی"       دردل مولا در بیعت مردم با آنحضرت

  بگذارید که تنها باشم    دور از این مردم دنیا باشم                                                                                                         شهرتان شهر سکوت    آشنایان همه مات و مبهوت                                                         مونس درد کجاست ؟      نفسی که شرر سینه کند سرد کجاست؟                                                                                                        بگذارید که   تنها باشم    روبهان شیر شدند    دوستان پیر شدند     از پریشانی احوال علی همه دلگیر شدند                                   آه قلبم تنگ است   دل مردم سنگ است     پای این قافله تا روز قیامت لنگ است                                                                                                            بگذارید که تنها باشم 

   روزگاری که مرا خانه نشین می کردند         حکمرانان دغل دعوی دین می کردند                                     هرچه فریاد زدم نشنیدید     اشک من ریخت شما خندیدید      ماجرا را دیدید؟                                                                                                            بگذارید  که  تنها باشم     قوم و همسایه که زهرا (س) به نماز شب خود     با دلی خسته دعاشان می کرد                                                                 روی ما پنجره هارا بستند    این جماعت پستند                                                                                                           بگذارید  که  تنها باشم 

     ای کسانی که نمودید علی را تکذیب       بس کنید اینهمه تزویر و فریب         منم آن یار غریب                                             کامدم بر درتان در شب تار       پی همصحبت و یار     فاطمه ناقه سوار                                   گفتم این دختر طاهاست نمودید انکار     رفت آخر به مزار                                                                                                            بگذارید  که  تنها باشم 

      دور باش ای دنیا      کور باش ای دنیا        که نمی خواهم از این غصه رهایی یابم       علی بی تابم                                      سالها با غم و تنهایی دل خو کردم       به خدا رو کردم                              فرقت یار مرا خواهد شکست      غم مسمار مرا خواهد شکست                                                                                              در و دیوار مرا خوهد شکست                                                  بگذارید  که  تنها باشم     

+ نوشته محمّد علي شفيعي در جمعه چهارم اسفند 1385 و ساعت 21:11 |
 عبادت و تفکر                                                                                                                    پیامبر اعظم(ص) :ای اباذر! دو رکعت کوتاه که با تفکر و توجه گزارده شود ٬ بهتر از برپایستادن یک شب است در حالی که قلب غافل باشد.                                              مکارم الاخلاق/۵۴۷
+ نوشته محمّد علي شفيعي در چهارشنبه دوم اسفند 1385 و ساعت 20:28 |